Marathi Ashlil katha - ब्ल्यू फिल्म - 3

मी मालीश सुरू केली. अय्यर साहेबाम्च्या काळ्या देहावर तेल लावताना कळकट वास आला नाही. त्याम्नी उम्ची सेम्ट लावले होते. पायावर तेल लावून माम्डीपर्यम्त स्ट्रोक्स मारताना अय्यर साहेबाम्चा काळा लम्ड चक्क उभा झाला होता. माझ्या स्ट्रोकसरशी तो ताठ लवडा हलायचा. तिकडे दुर्ल़ करून मी मालीश सुरू ठेवली. पाय छाती अन पाठ वगैरेची मालीश झाल्यानम्तर मी त्याम्ना विचारले, "कशी वाटली साहेब मालीश?" "अबे मालीश खतम कुठे झाली अजून? ह्याला तेल लावून मालीश कर ह्याची." हातात लवडा पकडून अय्यर साहेब म्हणाले.



मी विचार केला की एकदा त्या कास्टिम्ग एजन्सीवाल्याला नाही म्हणालो अन हे मालिशचे काम करावे लागले. मालकाने अय्यर साहेब हे मोठे प्रोड्युसर असल्याचे साम्गितले होतेच. त्याम्ना नाराज केले तर ही नोकरीसुद्धा जायची. शाम्तपणे हातावर तेल घेऊन अय्यर साहेबाम्च्या ताठ काळ्या लम्डावर फासले अन अन चेहरा निर्विकार ठेवून मालीश सुरू केली. ते अधून मधून साम्गायचे तसा चोळत होतो मी. शेवटी तर त्याम्नी मुठीत घेऊन जोराने हलवायला साम्गितला. शिसारी येत होती. पण हलवला मी. पाणी उडाले तेव्हा त्याम्नी टा~म्वेलमध्ये धरायला साम्गितले मला. अय्यर साहेब कपडे करून बाहेर गेले अन मी बाथरूममध्ये जाऊन माझा हात साबणाने दहावेळा धुतला.

मी बाहेर आलो तेव्हा अय्यरसाहेब निघून गेले होते. जितेशभाई म्हणाला, "राकेश बेटे, अच्छी मालीश किया लगता है तुने अय्यर साब की? खुश हो गये थे वो. तुझे बुलाया है स्क्रीन टेस्ट के लिये. कल जाना इस पते पर." माझ्या हातात त्याम्नी अय्यर साहेबाम्चे कार्ड दिले. मला आभाळ ठेम्गणे वाटायला लागले. इतके दिवसाम्नी माझे स्वप्न पुरे होत होते. त्यासाठी रोज अय्यरसाहेबाम्चा लम्ड हलवून द्यायची तयारी होती माझी. माझ्यासोबत कोणती हिरा~म्‍इन काम करणार त्याचा विचार करीतच मी झोपी गेलो. ह्या वेळेस नाही जमले तरी पुढल्या पिक्चरमध्ये माझी हिरा~म्‍इन म्हणून सानियाला घ्यायचे असा विचार सुरू होता डोळा लागला तेव्हा....

दुसरे दिवशी जितेशभाईकडून दहा रुपये घेऊन मी लोकल पकडली आणि अय्यर साहेबाम्नी दिलेल्या पत्त्यावर पोचलो. कोकणातून मुम्बईला पळून येताना मी कपड्याम्चे दोनच जोड आणले होते. ते आता जीर्ण व्हायला आले होते. नवीन कपडे घेण्याइतके पैसे नव्हते माझ्याकडे. तेच कपडे इस्त्री करून घातले अन गेलो स्क्रीन टेस्टसाठी. मला वाटले की फिलं प्रोड्युसरचे आ~म्फीस म्हणजे पा~म्श असेल. तिथे असे कपडे घालून जाण्याची लाज वाटत होती मला. पण म्हटलम की एकदा सिनेमाची साइनिम्ग अमाउम्ट मिळाली की घेऊ नवीन कपडे.

मी पोचलो तो पत्ता मोहम्मद अलि रोडवरील एका गल्लीमध्ये जीर्ण झालेल्या चाळीतील तिस~र्या मजल्यावर होता. तिथे मी पोचलो तेव्हा अय्यर साहेब नव्हते. दाढीचे खुम्ट वाढलेला आणि माझ्यापे़आही जास्त मळकट कपडे घातलेला एक माणूस बसला होता पत्र्याच्या खुर्चीवर. एका फाटक्या सोफ्यावर गाऊन घातलेली एक बाई बसली होती, माम्डी घालून दात कोरत होती. तिच्या त्या पाय फाकवून बसण्यावरून ती चाम्गल्या घरची बाई वाटत नव्हती. पान खाऊन तिचे तोम्ड रम्गले होते. पस्तिशीची असेल ती. रम्गाने काळी अन अम्गाने भरलेली. पत्ता चुकला वाटतम, मी परत जायला वळलो. तेवढ्यात खुर्चीवर बसलेल्या त्या माणसाने मला आवाज दिला, "कौन चाहिये?" "अय्यर साब..." अय्यर साहेबाम्नी दिलेले कार्ड त्याच्यासमोर मी धरले. त्याने कार्ड पाहिले अन मला सोफ्यावर बसायला साम्गितले.

स्क्रीन टेस्टसाठी आलेला मी इथले वातावरण बघून भाम्बावलो होतो. मला उभाच असलेला बघून तो माणूस पिवळे दात दाखवत हसला अन बोलला, "अरे बैठ ना. अय्यर साबकाइच आफीस है ये. बैठ." सोफ्याशिवाय दुसरे काहीच नव्हते बसायला. त्या बाईपासून शक्य तितका दूर सरकून मी बसलो. दात कोरत ती बारकाईने माझे निरी़अण करीत होती. मला विचित्रच वाटली तिची नजर. "अय्यर साब कब आयेम्गे?" माझ्या प्रश्नावर तो माणूस दात विचकत हसला अन म्हणाला, "अय्यर साब नही आयेम्गे आज." "फिर मेरी स्क्रीन टेस्ट ....?" मी विचारले. तो माणूस पुन्हा हसला अन बाईकडे बघून म्हणाला, "अय्यर साब भी कमाल करते है, नही क्या री गुलाबो? किसी भी ऐरे गैरे को उठाकर ले आते है." नम्तर माझ्याकडे वळून तो म्हणाला, "हम ले लेम्गे तेरी स्क्रीन टेस्ट. मेरा नाम रामू है. मै क~म्मेरामन हूम अय्यर साब का. मै अभी शुटिम्ग कर लेता हूम तेरी और रात को अय्यर साब देख लेम्गे. चलो अम्दर." आणि त्या बाईला तो म्हणाला, "गुलाबो, तू इसको अम्दर ले जा और रेडी कर. मै क~मंएरेमे फिलं चढाकर आता हूम."

गुलाबो उठली अन आतल्या खोलीच्या दाराचा पडदा सरकवून आत गेली. मी तिच्या मागोमाग आत गेलो. आतली खोली अम्धारी होती. खोलीत कुबट वास दाटला होता. खिडकी बम्द होती. तिने लाईट लावला. कोप~र्यात दोन स्ट~म्न्ड होते लाईटचे. पलिकडल्या भिम्तीशी एक पलम्ग होता. त्यावर मळकट चादर अम्थरली होती. गुलाबोने पुन्हा मला खालपासून वरपर्यम्त पाहिले अन म्हणाली, "अब खडाच रहेम्गा क्या रे तू? चल कपडे उतार और इधर बैठ." मी दचकलोच. स्क्रीन टेस्टसाठी कपडे कशाला उतरवायचे? मला मख्ख उभा असलेला बघून कपाळावर आठ्या पाडत गुलाबो म्हणाली, "येडा है क्या? कभी काम नही किया है क्या तुने? चल जल्दी उतार कपडे. रामू आताइच होम्गा. तेरेकु तय्यार नही देखेगा तो चिल्लायेम्गा वो मेरे उप्पर."

तेवढ्यात रामू हातात हिडिओ क~मंएरा घेऊन आत आला. मला बघून गुलाबोला म्हणाला, "क्या हो रहा है ये? इस छोकरे कू तैय्यार करनेकू बोला था ना मैने?" "क्या करू बाबा? ऐसा शर्मिला छोकरा कहाम्से पकड लाया अय्यर साब क्या मालूम? कपडे खोल बोली मै तो लडकी की माफिक उधर‍इच खडा है." गुलाबो फिदीफिदी हसत बोलली आणि धपकन पलम्गावर बसली.

माझ्यावर रामू खेकसला. "अबे हिम्दी समझता है की नही? मराठी तरी समजतम काय रे तुला येड्या? कपडे काढ म्हटलम ना?" मी गडबडून त्याला म्हणालो, "पण अय्यर साहेबाम्नी स्क्रीन टेस्ट घ्यायला साम्गितली होती. त्यासाठी कपडे....." मला मध्येच थाम्बवून रामू म्हणाला, "अबे पगले, तेरेकू क्या महाभारत की शुटिम्ग के लिये बुलाया है यहाम्पर? ब्ल्यूफिलंअ की स्क्रीनटेस्ट कपडे पहनकर लेते है क्या कोई? चल जल्दी उतार और दिखा कैसा है तेरा हथियार, कुछ काम का है की नही?." मी जाम घाबरलो होतो. ब्ल्यू फिलंअमध्ये काम करावे लागणार हे माझ्या मनात देखील आले नव्हते. मी ब्ल्यू फिलंअबद्दल फक्त ऐकले होते. आमच्या लहानशा गावी ब्ल्यू फिलं बघायला मिळाली नव्हती मला कधीच. अणि इथे मुम्बईत आल्यापासून पोटापाण्याची विवम्चना लागली होती. ब्ल्यू फिलंअसारखे थेर करायला वेळ अन पैसा कुठे होता?

रामूच्या तोम्डून ब्ल्यूफिल्मबद्दल ऐकताच शा~म्क लागल्यासारखा मी स्तब्ध झालो. सिनेमात काम करून नाव कमवायला आलो होतो मी मुम्बईत. असल्या घाणेरड्या फिल्ममध्ये काम करताना मला कुणी ओळखीतल्या लोकाम्नी पाहिलम तर? किती बदनामी होईल? माझ्या कुटुम्बावर कोणता प्रसम्ग येईल? अनेक विचार डोक्यात घोम्गावत होते. मन म्हणत होते की राकेश, चल पळ काढ येथून. असल्या कामासाठी तुझा जन्म नाही झाला. मला गप्प बघून रामू ओरडला, "अबे तेरेकू काम नही करना था तो आया कायकू इधर? खाली पिली बकवास! जा भाग यहाम से."

तरी मी विचार करीत तेथेच उभा राहिलो. सिनेमात काम मिळण्याची आशा सम्पलीच होती. मसाज पार्लरवाल्या जितेशभाईचा भाचा गावाहून परत आला तर माझी नोकरी जाणार की राहणार हेसुद्धा निश्चित नव्हते. जितेशभाईच्या शब्दाला मान देऊन अय्यर साहेबाम्नी ब्ल्यू फिलंअमध्ये काम होईना काम देण्याचा विचार तर केला होता. इथे जगायचे असेल तर काय वाट्टेल ते काम करण्याची तयारी ठेवायला हवी. नाहीतर उपाशी मरण्याची तरी. मला जगायचे होते. उपाशी मरायचे नव्हते. आणि गाव कुटुम्ब तर केव्हाच मागे सुटले आहे. आमच्या खेडेगावी कुठली पोचतेय ब्ल्यूफिलं? पोटासाठी एकदा करायला काय हरकत आहे? दुसरे चाम्गले काम मिळेपर्यम्त? "एक मिनिट रामू भैया. अभी तैयार होता हूम. सा~म्री!" मान खाली घालत मी बोललो.

"अब कैसा आया लाईन पर? अरे इथम सर्वाम्चीच मजबुरी असते. बम्बई हाय ही. चल, कपडे खोल और जल्दी से शा~म्ट के लिये तैयार हो जा." रामू समजावणीच्या सुरात बोलला.

सेक्स ह्या विषयाचे मला आकर्षण असले तरी कधी चान्स मिळाला नव्हता. गावी होतो तेव्हा खोताम्च्या सानियाच्या स्कर्टमधून डोकावणा~र्या माम्ड्या बघून कधी उठला तर हातगाडी चालवायचो. मुम्बईला आल्यापासून उपासमारीच्या दिवसाम्त क्वचितच उठायचा. एरवी कधी झालीच इच्छा तर हाताशिवाय पर्याय नव्हता.

आणि आता ह्या गुलाबोसमोर हा रामू मला नागडा व्हायला साम्गतोय! ह्या विचाराने मी नर्व्हस झालो होतो. "अरे ये येडबम्बू, मेरेकू टाईम नही दिन भर इधरैच खडा रहनेकू. जल्दी निकाल कपडे नही तो भाग यहाम से" रामू चिरक्या आवाजात बोलला. शेवटी मी मनात म्हटलम, ’जे व्हायचे असेल ते होईल. ह्याशिवाय दुसरा उपाय नाही. इथून परत गेलो तर मालीशचे काम देणारा मालकसुद्धा परत कामावर घेईल ह्याची काय खात्री? अय्यर साहेबाम्नी त्याच्याजवळ माझी तक्रार केली तर? दाढीमिशी भादरून मुलीचे कपडे घालून अन चेहरा रम्गवून रात्री जुहूच्या रस्त्यावर उभे राहून गि~र्हाइक शोधणारे तरूण मी पाहिले आहेत. त्यापे़आ हे वाईट नाही. मी निमुटपणे कपडे काढायला लागलो.

शर्ट प~म्न्ट काढल्यावर माझ्या अम्डरवियरकडे बघून रामू म्हणाला, "कायकू इतना शरमा रहा है रे तू? तेरी चड्डी मे तो कुछ भी नही दिख रहा. गुलाबो, देख तो कुछ है की नही इसकी चड्डी के अम्दर. या हिजडा पकड के लाया अय्यर साब ने?" खरेच माझ्या मन:स्थितीमुळे माझ्या चड्डीत लपलेले माझे लिम्ग अगदी मरगळले होते. तशा अवस्थेत रामूने केलेली माझी चेष्टा ऐकून माझी कानशिले तापली. मी चड्डी न सोडता तसाच उभा होतो. पण गुलाबो पुढे झाली आणि तिने माझ्या चड्डीचा नाडा ओढला. होय, लहानपणापासून मी पट्ट्यापट्ट्याच्या कापडाची शिवलेली चड्डी घालत आलोय. शहरी मुलाम्सारखी इल~म्स्टिकची निकर वगैरे आंही कधी पाहिली नव्हती.